Ze zei het vrij achteloos, zonder de historische kracht van de woorden te beseffen; de Duitse bondskanselier Merkel somt aan het einde van de zomer van 2015 de politieke uitdagingen op. Naast de Griekse staatsschuld is dat de vluchtelingencrisis, die Europa op dat moment in zijn greep heeft.
"Duitsland is een sterk land", zegt Merkel na 12 minuten spreken. "Wir haben so vieles geschafft, wir schaffen das." We kunnen het, honderdduizenden vluchtelingen en migranten onderdak bieden. Zo worden die drie woorden weldra opgevat, door Duitsers en door de nieuwkomers.
Enkele dagen later komt Anas Modamani aan in Berlijn, na een lange vlucht uit Syrië. Hij maakt daar de iconische selfie met Merkel, een beeld dat symbool staat voor Merkels Willkommenskultur. Nu, precies tien jaar na het uitspreken van 'Wir schaffen das', zit Modamani in dezelfde persconferentiezaal als Merkel destijds. "Ik heb het geschafft", zegt hij. Voor veel lotgenoten geldt dat niet, "want het leven in Duitsland is hard".
Duitsland blikt deze week uitgebreid terug op 10 jaar 'Wir schaffen das'. De stemming is omgeslagen. De 'zomer van solidariteit' heeft plaatsgemaakt voor onvrede over het asielbeleid. Op Merkels drie woorden wordt zowel met bewondering als weerzin teruggekeken.
Voor veel Duitsers staat de uitspraak voor het openen van de grenzen, om ongecontroleerd mensen binnen te laten. Dat is het niet. De grenzen waren al open, op de Middellandse Zee verdronken honderden migranten en de voettocht van mensen naar West-Europa was al maanden bezig.
Hen tegenhouden was simpelweg niet mogelijk, schrijft Merkel in haar autobiografie. "Het was een humanitaire noodsituatie." Het besluit om de migranten op te vangen was vooral pragmatisch, schetst ze. Haar eigen verleden (Merkel groeide op in de DDR) staat er los van. Ze dacht destijds wel aan de Oost-Duitsers die het communisme ontvluchtten via West-Duitse ambassades in het buitenland, schrijft ze, maar het besluit stond op zichzelf.
Wat volgde, was de komst van een miljoen asielzoekers in enkele maanden. Duitsland liet zich van zijn beste kant zien, saamhorig en behulpzaam, met hulpacties en donaties. 'Wir schaffen das' werd zichtbaar. Merkel kon trots zijn op haar land.
Buiten het zicht van de Duitse politiek groeide de bezorgdheid, over de impact op het land, de gezondheidszorg en de woningmarkt. Er was onzekerheid of de nieuwkomers zouden blijven en zich aanpassen of juist problemen met zich zouden meebrengen.
Die vrees werd bewaarheid door een reeks incidenten. Een keerpunt vormde de massale aanrandingen op oudejaarsavond 2015 in Keulen, gepleegd door veelal Noord-Afrikaanse daders. Niet per se oorlogsvluchtelingen, maar het sentiment keerde zich tegen alle nieuwkomers.
In 2016 volgde de aanslag op een Berlijnse kerstmarkt, door een Tunesiër die in 2015 naar Duitsland was gekomen. Later volgden aanslagen in Solingen, Mannheim, Maagdenburg, Aschaffenburg en München. De daders hadden uiteenlopende achtergronden en vaak psychische problemen, maar de nadruk lag op hun migratiegeschiedenis.
Het migratiedebat verschoof naar veiligheid en het gevoel dat Duitsland de controle over migratie had verloren. Wir haben es nicht geschafft, klonk het.
De Alternative für Deutschland (AfD), dit jaar als rechts-extremistisch bestempeld, spon er garen bij. Met harde retoriek won de partij steeds meer kiezers. Regeringspartijen reageerden pas later, schoven naar rechts op en namen de ene strengere asielmaatregel na de andere. Merkels eigen CDU leidt nu de 'asielomslag' en weigert voortaan asielzoekers aan de grens.
Onderschat
Tien jaar na 'Wir schaffen das' heerst het algehele gevoel dat Duitsland de omvang en de impact van de vluchtelingenstroom heeft onderschat. Merkel staat nog altijd achter haar woorden, zei ze deze week. Het is "een proces, waarbij veel gelukt is" en ook nog veel moet gebeuren. Een diepgravende reflectie bleef uit.
Honderdduizenden Syriërs, Afghanen en Irakezen hebben ondertussen geprobeerd van Duitsland hun thuis te maken. 64 procent van de vluchtelingen uit 2015 heeft werk gevonden, iets onder het Duitse gemiddelde van 70 procent. Lange asielprocedures, gebrekkige woonruimtes en bureaucratie remmen die integratie, stellen onderzoekers.
Anas Modamani, de 'bekendste vluchteling van Duitsland', kon dankzij zijn selfie snel zijn draai vinden. "Ik deed daardoor veel contacten op en kreeg kansen. Daardoor kan ik niet voor iedereen spreken." Hij ziet dat veel nieuwkomers moeilijk aarden. "Het is lastig om vrienden te maken in Duitsland als je hier niet bent geboren. De cultuur is individueler, mensen denken vooral aan zichzelf."
Inmiddels werkt Modamani bij de omroep Deutsche Welle. Onlangs zag hij Merkel weer, die "zijn leven heeft gered". Tijdens het kopje koffie vroeg Merkel hem of hij het geschafft had, vertelde hij na afloop. Hij wel, anderen minder. "Velen voelen zich alleen gedoogd door de Duitsers."