Britse premier Starmer zoekt toenadering tot China in een diplomatieke balanceeract
Met een driedaags bezoek aan China wil premier Starmer een nieuw moment markeren in de Brits-Chinese verhoudingen. Die relatie verkeerde in de woorden van de premier in de "ijstijd", maar Starmer wil nu op de reset-knop drukken. Het is voor het eerst in acht jaar dat een Britse leider China bezoekt.
Het bezoek heeft vooral een economisch karakter. In zijn kielzog heeft Starmer een groot gevolg van vertegenwoordigers van het Britse zakenleven en de cultuursector meegenomen. Het streven is om miljardendeals te sluiten die de stagnerende Britse economie een nieuwe impuls geven.
Starmers toenadering kan rekenen op felle binnenlandse kritiek. Volgens de Conservatieve oppositie maakt de premier een knieval en heeft hij te weinig oog voor de veiligheidsrisico's. "China is niet zomaar een handelspartner", schrijft de Conservatieve leider Kemi Badenoch. "Ze gebruiken handel, technologie en hun groeiende welvaart om geopolitieke belangen veilig te stellen."
Die vrees is niet ongegrond. Dagblad The Times onthulde vorige week dat China in het Verenigd Koninkrijk een netwerk van 75 posten heeft opgezet waarmee het bedrijven en universiteiten probeert te beïnvloeden, kritiek op China de kop indrukt en de Chinese diaspora in Groot-Brittannië in de gaten houdt. Deze week meldde de Daily Telegraph dat China jarenlang de telefoons van Britse bewindslieden heeft gehackt, mogelijk ook die van een aantal premiers.
Diplomatiek koorddansenStarmer zegt dat hij wel degelijk "de ogen open" heeft voor de veiligheidsrisico's. Gisteren maakte de regering bekend dat ze het Chinese netwerk in Groot-Brittannië beter in de gaten gaat houden. Tegelijkertijd benadrukt Londen het economische belang. China is de derde handelspartner van het Verenigd Koninkrijk en meer dan 300.000 Britse banen zijn afhankelijk van handel met China. Het blijft daarom koorddansen voor de regering-Starmer.
De komst van een Chinese mega-ambassade is een voorbeeld van die diplomatieke balanceeract. De Chinese regering had al in 2018 de zinnen gezet op een ambassade in de Koninklijke Munt, een kolossaal historisch pand in het hartje van Londen. Maar de Britse overheid bleef goedkeuring van de bouwplannen jarenlang voor zich uitschuiven
Er waren van meet af aan zorgen. Het gebouw bevat een aantal ondergrondse ruimtes en uit de bouwplannen van de Chinese regering was niet af te lezen wat de functie was van de kelders. Haviken in de Britse politiek waarschuwden dat China de nieuwe ambassade gaat gebruiken om zijn spionageactiviteiten uit te breiden. Bovendien liggen onder het gebouw gevoelige glasvezelkabels, die de machtige financiële sector van Londen bedienen.
De regering gaf vorige week ondanks alle bezwaren groen licht voor de komst van de ambassade. Het was niet voor niets dat dit besluit een week voor Starmers bezoek aan China viel. Voor Peking was dit een prestigekwestie geworden. Weigering had ongetwijfeld tot Chinese repercussies geleid. Starmer koos uiteindelijk voor de handelsbelangen.
Breuk in trans-Atlantische relatieDe koerswijziging van Starmer is ook niet los te zien van de breuk in de trans-Atlantische relatie met de Verenigde Staten. Toen de Britten in 2016 besloten uit de Europese Unie te stappen, schetsten de Brexiteers een paradijselijk vooruitzicht. In dat beeld kon het Verenigd Koninkrijk een onafhankelijke koers varen in een geglobaliseerde economie, met Amerika als politieagent om de regels van de vrije handel te bewaken.
Maar de wereld is steeds meer gaan lijken op een darwinistische dierentuin waarin het recht van de sterkste geldt en kleinere spelers vermorzeld dreigen te worden tussen de grootmachten.
Sinds de Tweede Wereldoorlog was de special relationship met de VS een onwrikbare pijler van het Britse buitenlandbeleid. Ook voor Starmer was een goede relatie met het Witte Huis van levensbelang. Hij ging de confrontatie met president Trump zo veel mogelijk uit de weg en probeerde hem met vleierij aan zijn zijde te houden. De ruzie rond Groenland heeft laten zien dat die aanpak grenzen heeft.
De Britten zijn op zoek naar alternatieven nu ze niet langer kunnen leunen op Amerika als betrouwbare bondgenoot. China is een van die alternatieven. Het is wel een koerswijziging met risico's. Toen Canada deze maand een economische deal sloot met China, wekte dat de woede van de grote buur. Trump dreigt nu met een importheffing van 100 procent op Canadese goederen.
Het is de nieuwe realiteit voor een middelgroot land als het Verenigd Koninkrijk, zeker sinds het vertrek uit de EU. Ze zijn nog steeds afhankelijk van grootmachten als Amerika en China, maar tegelijkertijd willen ze ook niet té afhankelijk worden van deze landen.