De Venezolaanse leider Maduro staat voor veel Venezolanen symbool voor de jarenlange ellende in hun land. Zijn ontvoering door de Verenigde Staten voelt voor velen dan ook als een reddingsboei voor het land, dat jaar na jaar verder is afgegleden.
Hoe hield Maduro een land in zijn greep dat hem niet meer wilde? "Door middel van angst, controle en het uitputten van het volk", zeggen Venezolanen in Nederland tegen de NOS. Alles om als regime de macht te behouden. Ook met de gevangenneming is het dictatoriale bewind volgens hen nog niet voorbij.
Angst
"Elke keer als ik een motor hoor, schrik ik nog steeds", zegt Yira (54). "Dan denk ik dat het een colectivo is." Colectivos zijn gewelddadige en gewapende groepen op motoren. Ze zijn loyaal aan het regime, pakken mensen op, ontvoeren mensen en zijn er vooral om angst aan te wakkeren.
"Ik ben altijd bang, zelfs hier. Bang om iets te doen wat mij of mijn familie in gevaar kan brengen", zegt Yira. Bij haar laatste bezoek aan Venezuela werd ze ontvoerd door de opsporingsdienst. De autoriteiten gaven geen reden voor de ontvoering. Ze moest een groot bedrag neertellen om vrij te komen. Daarna ging ze zo snel mogelijk terug naar Nederland.
Voor haar vertrek dreigden de autoriteiten op het vliegveld: "Doe het niet nog eens, anders planten we een zaadje." Ze wist niet wat het betekende en belde bij thuiskomst haar familie op. "Een zaadje planten betekent dat ze drugs in je koffer stoppen, zodat ze je kunnen vasthouden. Dan kom je nooit meer vrij", zei haar neef.
Sindsdien durft ze niet terug te gaan. In Venezuela zitten nog altijd ruim 800 politieke gevangenen vast, volgens mensenrechtenorganisatie Foro Penal. Ze worden gezien als staatsvijanden, maar concrete redenen voor hun gevangenneming worden vaak niet gegeven.
Controle
"Op welke manier je ook vlucht, je vertrekt met je hart in je keel", zegt David (28). "Het regime kan je van van alles beschuldigen om je vast te houden. Ze verzinnen het ter plekke. Ze hebben een systeem van onderdrukking gebouwd."
"De meeste mensen leven in extreme armoede, of op het randje van", zegt David. "Daardoor zijn ze afhankelijk van steun van het regime en zo koopt het regime ook hun loyaliteit." Volgens David zijn mensen in Venezuela alleen maar bezig met het overleven van dag tot dag, onder moeilijke en onmenselijke omstandigheden.
"Maduro is een marionet van een crimineel systeem", zegt Quelwys (37), die in 2018 vluchtte uit Venezuela. Dat systeem zit diepgeworteld, zegt ze. Behalve het leger, de politie, colectivos en politieke processen, zijn ook sociale voorzieningen ten dienste gesteld van het regime.
Tegenspraak bestaat niet meer. Een handjevol mensen heeft de touwtjes in handen en heeft ervoor gezorgd dat de rest afhankelijk van hen is. "Ze moeten het volk beschermen, maar doen het omgekeerde", zegt Quelwys.
Ze controleren straten, bedrijven, elektriciteit en watertoevoer en bepalen wie er toegang heeft tot voedsel, benzine of medicijnen. Quelwys herinnert zich de eerste keer dat ze naar een supermarkt ging in Nederland, ze was in shock. "In Venezuela kocht je wat je kon vinden en vaak vond je niets."
De controle van het regime wordt ook in Nederland gevoeld. "Aan de telefoon praat iedereen in codetaal, je weet nooit wie meeluistert", zegt Paola (32), die ook al lange tijd niet kan terugkeren. "Dan hoor ik dat ze weer geen water hebben of nog maar weinig eten over hebben, daarna moeten ze weer op zoek."
Uitputting van het volk
"Maduro pakte onze stem af", zegt Paola. "Los van alle doden, alle jongeren die stierven bij protesten, de opgesloten politieke gevangenen en martelingen, heeft hij onze kracht afgepakt, onze stem", zegt ze.
"Keer op keer zijn we teleurgesteld", zegt Quelwys. Toen oud-president Chavéz overleed, nam Maduro zijn plaats in. Er kwamen verkiezingen, de oppositie sprak ook toen van fraude. Nu lijkt hetzelfde te gebeuren: Maduro is weg en Rodriguez komt in zijn plaats. Het regime leeft nog voort. "We hebben geprotesteerd, gestreden, gestemd, niets leek te helpen", zegt Quelwys.
"Toch voel ik dat we dicht bij vrijheid zijn, maar in het land is het gevaarlijker dan ooit. Het regime is gewond en daardoor agressiever", zegt Quelwys.
Dat Maduro nu weg is, is een grote stap voor Venezolanen. Maar met Rodriguez aan het roer en de toenemende repressie, houden ze hun adem in.